funcion do ril

a principal función do ril é formar os ouriños. Isto lógrase do seguinte modo: en primeiro lugar, o sangue que chega ao ril pasa do glomérulo ao espazo de Bowman, filtrándose. O líquido formado é idéntico ao plasma sanguineo, agás que practicamente carece de proteínas plasmáticas (albumina, globulinas e fibrinóxeno). En segundo lugar, o líquido filtrado ingresa nun sistema de túbulos onde a auga e algunhas substancias específicas son reabsorbidas e/ou secretadas, feito que cambia a composición e concentración do líquido. Finalmente, o líquido modificado é excretado despois de saír do ril polas papilas e de atravesar as vías urinarias.

Outras funcións, non menos importantes, son as de participar en regulación do volume corporal de auga, da presión arterial -para o que segrega renina, unha encima que converte o angiotensinógeno en anxiotensina I-, da produción de hemoglobina grazas á produción de eritropoetina.
O aparato excretor é un conxunto de órganos encargados da eliminación dos residuos nitroxenados do metabolismo, coñecidos pola medicina como ouriños; que o conforman a urea e a creatinina. A súa arquitectura componse de estruturas que filtran os fluídos corporais (líquido celomático, hemolinfa, sangre). Nos invertebrados a unidade básica de filtración é o nefridio, mentres que nos vertebrados é a nefrona ou nefrón.Los riles son dous órganos que afectan a forma dun poroto, colocados no abdome a ambos os dous lados da columna vertebral. Áchanse aproximadamente á altura da última vértebra dorsal e das dúas primeiras lumbares. As últimas dúas costelas cobren a súa metade superior. Ten uns 10 a 12 centímetros de longo, uns 5 ou 6 centímetros de ancho e uns 2,5 a 3,5 centímetros de espesor. Pesan uns 150 gramos cada un. A súa cor é vermello castaño. Están separados da pel do dorso por varios músculos, e dos órganos do abdome polo peritoneo parietal. Hai unha capa de graxa que os rodea e os fixa, permitindo, non obstante, que se deslicen cara a abaixo en cada inspiración. O ril dereito é un pouco máis baixo que o esquerdo. Sobre o seu polo superior áchanse as cápsulas suprarrenais. O seu bordo interno é cóncavo e recibe o nome de hilio, pois chegan e saen por ese lugar a arteria renal e a vea renal. Áchase tamén alí a chamada pelve renal, que ten forma de embude e na cal desembocan os chamados cálices, que reciben cada un os ouriños dunha das pirámides renais


O máis importante do ril é o chamado nefrón, cuxo funcionamento, unha vez comprendido, nos explica o traballo do ril. Hai aproximadamente un millón de nefrones en cada ril. Cada nefrón áchase constituído polo chamado corpúsculo renal, ou de Malpighi, e do chamado túbulo urinífero, que ten diversas partes, cuxa explicación non cabe mencionar no presente traballo. Estes desembocan en canles colectoras, que levan os ouriños aos cálices e á pelve renal.

O corpúsculo renal ou de Malpighi contén un vaso capilar ramificado, que forma un nobelo que recibe o nome de glomérulo. O glomérulo recibe o sangue dun pequeno vaso chamado aferente, que lle trae sangue arterial procedente da arteria renal. O sangue sae do glomérulo por outro pequeno vaso chamado eferente. O sangue proveniente do vaso eferente, na súa maior parte irriga aos túbulos renais e vai dar despois e a vea renal, perdido xa o seu osíxeno, pero eliminadas tamén as substancias nocivas. Rodeando o glomérulo áchase a chamada cápsula de Bowman, que ten dúas capas que deixan entre si un espazo, espazo que comunica co comezo do túbulo renal. En realidade, a cápsula de Bowman é a extremidade ensanchada do túbulo renal que afunde ou invagina o glomérulo
A cantidade de sangue que pasa polo ril é de aproximadamente un litro por minuto, vale dicir que máis menos cada cinco minutos pasa todo o sangue polo ril. Ese sangue proveniente da arteria renal, ten unha presión do glomérulo de 75 mm de mercurio, a cal tende a filtrar o sangue. E aínda que hai elementos que tratan de contrarrestar a devandita filtración (presión osmótica do sangue, presión do tecido renal e dentro do tubo renal), filtran os glomérulos máis de 100 gr de líquido por minuto. Ese líquido contén todos os elementos solubles do plasma sanguíneo, salvo as proteínas. Iso daría unha enorme cantidade de ouriños que se se eliminase así farían que o organismo perdese xunto coas substancias que debe eliminar, outras que necesita. Para evitar isto, os túbulos renais reabsorben aproximadamente o 99% da auga que filtran os glomérulos e seleccionan as substancias que esa auga contén disoltas, reabsorbendo por completo algunhas como a glicosa, e deixando pasar parte doutras, como o sal. Outras non volven pasar polo sangue, como a creatina. A reabsorción de parte do filtrado a través do glomérulo polos túbulos renais, é regulada por unha secreción interna do lóbulo posterior da hipófise.