Exercicios sobre o aparato respiratorio
1.- Indica semellanza e diferenzas entre os seguintes conceptos:
. Inspiración e expiración
. Respiración e ventilación
. Pulmón e alvéolo
. Intercambio e difusión
2.- Por que se recomenda non respirar pola boca e utilizar soamente o nariz?
3.- Explica como se producen os movementos respiratorios durante a ventilación pulmonar así como as diferenzas entre eles.
4.- Por que é tan perigoso respirar monóxido de carbono? Oíches algún caso recente relacionado coa súa inhalación?
5.- En que se diferencia o aire inspirado do aire expirado?
6.- Mide o teu ritmo respiratorio. Supoñendo que en cada inspiración túa penetre nos teus pulmóns 500 ml de aire, Que cantidade total de aire ventilas nun minuto?
7.- Por que o exercicio físico aumenta a frecuencia respiratoria?
8.- Como se orixina a voz humana?
9.- Explica o proceso que se produce nos alvéolos pulmonares
10-Que é a respiración?
11.-Que é o aparato respiratorio?
12.-Cales son os dous movementos que teñen os pulmóns? Explícaos
13.-Que é o diafragma
15.-Que consellos deberiamos seguir para manter san o noso aparato respiratorio
martes, 18 de junio de 2013
a excrecion ejercicios
É loproceso polo que se limpa o sangue e se eliminan as substancias de refugallo.
???La excreción.Los riñones.El aparato excretor.La ouriños.
Realízana o aparato excretor e as glándulas sudoríparas.
???La excreción.Los riñones.El aparato excretor.La ouriños.
Está formado polos riles, os uréteres, a vexiga dos ouriños e a uretra.
???La excreción.Los riñones.El aparato excretor.La ouriños.
Son os órganos do aparato excretor que filtran o sangue e retiran delas as substancias de refugallo.
???La excreción.Los riñones.El aparato excretor.La ouriños.
Está formada polas substancias de refugallo do sangue e a auga
El aparato excretor está formado por los riñones, los ..., la vejiga de la orina y la uretra.
aparato digestivo ejercios
1. Define dixestión. 2. Explica o percorrido que realiza un alimento dende a boca ata a súa saída polo ano. 3. Por que cres que é bo mastigar ben os alimentos antes de tragalos? 4. Completa o seguinte esquema das partes que consta un dente: 5. Subliña os órganos que interveñen na nutrición: boca, ril, Traquea, fígado, corazón, estómago, raio, ovario, medula espiñal, tríceps, bronquios, tibia, esófago, pulmón, páncreas, arterias, intestino, vexiga. 6. Indica a que aparato ou sistema pertencen os órganos que acabas de subliñar. 7. Cales son as glándulas anexas? Que segregan e para que serve? 8. En que consiste a dixestión mecánica? En que partes do tubo dixestivo se dá. 9. En que consiste a dixestión química? En que partes do tubo dixestivo se dá. 10. Nomea as partes do aparato dixestivo. 11. Que proceso se realiza no intestino delgado? Explica o que saibas deste. 12. En que consiste a absorción de nutrientes? En que partes do tubo dixestivo se dá. 13. Sinala as funcións que realizan as bacterias que habitan no noso intestino. 14. Explica que é a carie e como previla. 15. Que alimentos deberías incorporar á dieta se sofres estrinximento? 16. Por que cando padecemos gastroenterite o médico recomenda non tomar alimentos sólidos e beber gran cantidade de líquidos con sales disoltos? 17. Indica as funcións dos seguintes órganos do aparato dixestivo: a) Boca b) Dentes c) Lingua d) Glándulas salivais e) Esófago f) Fígado g) Páncreas h) Estómago
Cales dos órganos segregan xugos ao mesmo lugar do tubo dixestivo? Que xugos segregan? c. Indica se neste tramo do tubo dixestivo ten lugar unha acción mecánica ou química.20. O seguinte debuxo representa os dentes permanentes e os de leite. a) Identifica a cales corresponde cada esquema. b) Nomea os tipos de dientes.21.¿Qué función realiza a lingua durante a mastigación dos alimentos?
lunes, 17 de junio de 2013
apatato digestivo
- A bile é producida polo
2.Os glícidos complexos (polisacáridos) empezan a dixerirse na
3.A única parte do tubo dixestivo que ten unha parte torácica e outra parte abdominal é o
4.As graxas dixírense no
martes, 26 de febrero de 2013
Fígado
Puede ser considerado como un órgano no excretor. Los glóbulos rojos viejos, al ser destruidos en el bazo, liberan hemoglobina a la sangre, la cual es procesada y degradada en el hígado, y así se forman dos pigmentos: la bilirrubina y la biliverdina.
Estos pigmentos, junto con otras sustancias formadas en el hígado, se vierten a la bilis. La bilis, además de participar en la digestión de grasas, actúa como vía de eliminación de sustancias tóxicas. Los pigmentos biliares son eliminados junto con la materia fecal.
Estos pigmentos, junto con otras sustancias formadas en el hígado, se vierten a la bilis. La bilis, además de participar en la digestión de grasas, actúa como vía de eliminación de sustancias tóxicas. Los pigmentos biliares son eliminados junto con la materia fecal.
Pulmon
Permiten excretar o dióxido de
carbono formado durante a respiración celular. O dióxido de carbono é
eliminado do corpo en cada exhalación. Un mecanismo que contribúe a
eliminar o exceso de dióxido de carbono presente no sangue consiste no
aumento da frecuencia respiratoria.
As células xeran o dióxido de carbono que se dirixen aos pulmóns, estando alí, pasa aos alvéolos pulmonares onde por medio da exhalación se expulsa o dióxido de carbono
As células xeran o dióxido de carbono que se dirixen aos pulmóns, estando alí, pasa aos alvéolos pulmonares onde por medio da exhalación se expulsa o dióxido de carbono
Vías urinarias
A viaxe dos ouriños pasa dende
as papilas renais cara aos cálices menores, e de aí aos cálices
maiores, a pelve renal e mediante o uréter chegan á vexiga onde serve de
reservorio para os ouriños, cunha capacidade normal de 500 ml,
alcanzando a súa capacidade máxima de 1 L. Da vexiga atravesa a uretra
por onde é expulsada cara ao exterior do organismo, alcanzando unha
velocidade de 30 a 35 km/h cando a vexiga se encontra chea na súa
capacidade media, e cando está no seu máximo reservorio é expulsada a
uns 50 km/h. Ao atravesar a uretra peneana
(no varón) cabe mencionar que os ouriños son expulsados a maior
velocidade alcanzando na súa cúspide máxima ata uns 75 km/h, sendo
proporcionada estas características expulsivas pola estrutura da devandita uretra.
funcion do ril
a principal función do ril é
formar os ouriños. Isto lógrase do seguinte modo: en primeiro lugar, o
sangue que chega ao ril pasa do glomérulo ao espazo de Bowman, filtrándose. O líquido formado é idéntico ao plasma sanguineo,
agás que practicamente carece de proteínas plasmáticas (albumina,
globulinas e fibrinóxeno). En segundo lugar, o líquido filtrado ingresa
nun sistema de túbulos onde a auga e algunhas substancias específicas
son reabsorbidas e/ou secretadas, feito que
cambia a composición e concentración do líquido. Finalmente, o líquido
modificado é excretado despois de saír do ril polas papilas e de
atravesar as vías urinarias.
Outras funcións, non menos importantes, son as de participar en regulación do volume corporal de auga, da presión arterial -para o que segrega renina, unha encima que converte o angiotensinógeno en anxiotensina I-, da produción de hemoglobina grazas á produción de eritropoetina.
O aparato excretor é un conxunto de órganos encargados da eliminación dos residuos nitroxenados do metabolismo, coñecidos pola medicina como ouriños; que o conforman a urea e a creatinina. A súa arquitectura componse de estruturas que filtran os fluídos corporais (líquido celomático, hemolinfa, sangre). Nos invertebrados a unidade básica de filtración é o nefridio, mentres que nos vertebrados é a nefrona ou nefrón.Los riles son dous órganos que afectan a forma dun poroto, colocados no abdome a ambos os dous lados da columna vertebral. Áchanse aproximadamente á altura da última vértebra dorsal e das dúas primeiras lumbares. As últimas dúas costelas cobren a súa metade superior. Ten uns 10 a 12 centímetros de longo, uns 5 ou 6 centímetros de ancho e uns 2,5 a 3,5 centímetros de espesor. Pesan uns 150 gramos cada un. A súa cor é vermello castaño. Están separados da pel do dorso por varios músculos, e dos órganos do abdome polo peritoneo parietal. Hai unha capa de graxa que os rodea e os fixa, permitindo, non obstante, que se deslicen cara a abaixo en cada inspiración. O ril dereito é un pouco máis baixo que o esquerdo. Sobre o seu polo superior áchanse as cápsulas suprarrenais. O seu bordo interno é cóncavo e recibe o nome de hilio, pois chegan e saen por ese lugar a arteria renal e a vea renal. Áchase tamén alí a chamada pelve renal, que ten forma de embude e na cal desembocan os chamados cálices, que reciben cada un os ouriños dunha das pirámides renais
O máis importante do ril é o chamado nefrón, cuxo funcionamento, unha vez comprendido, nos explica o traballo do ril. Hai aproximadamente un millón de nefrones en cada ril. Cada nefrón áchase constituído polo chamado corpúsculo renal, ou de Malpighi, e do chamado túbulo urinífero, que ten diversas partes, cuxa explicación non cabe mencionar no presente traballo. Estes desembocan en canles colectoras, que levan os ouriños aos cálices e á pelve renal.
O corpúsculo renal ou de Malpighi contén un vaso capilar ramificado, que forma un nobelo que recibe o nome de glomérulo. O glomérulo recibe o sangue dun pequeno vaso chamado aferente, que lle trae sangue arterial procedente da arteria renal. O sangue sae do glomérulo por outro pequeno vaso chamado eferente. O sangue proveniente do vaso eferente, na súa maior parte irriga aos túbulos renais e vai dar despois e a vea renal, perdido xa o seu osíxeno, pero eliminadas tamén as substancias nocivas. Rodeando o glomérulo áchase a chamada cápsula de Bowman, que ten dúas capas que deixan entre si un espazo, espazo que comunica co comezo do túbulo renal. En realidade, a cápsula de Bowman é a extremidade ensanchada do túbulo renal que afunde ou invagina o glomérulo
A cantidade de sangue que pasa polo ril é de aproximadamente un litro por minuto, vale dicir que máis menos cada cinco minutos pasa todo o sangue polo ril. Ese sangue proveniente da arteria renal, ten unha presión do glomérulo de 75 mm de mercurio, a cal tende a filtrar o sangue. E aínda que hai elementos que tratan de contrarrestar a devandita filtración (presión osmótica do sangue, presión do tecido renal e dentro do tubo renal), filtran os glomérulos máis de 100 gr de líquido por minuto. Ese líquido contén todos os elementos solubles do plasma sanguíneo, salvo as proteínas. Iso daría unha enorme cantidade de ouriños que se se eliminase así farían que o organismo perdese xunto coas substancias que debe eliminar, outras que necesita. Para evitar isto, os túbulos renais reabsorben aproximadamente o 99% da auga que filtran os glomérulos e seleccionan as substancias que esa auga contén disoltas, reabsorbendo por completo algunhas como a glicosa, e deixando pasar parte doutras, como o sal. Outras non volven pasar polo sangue, como a creatina. A reabsorción de parte do filtrado a través do glomérulo polos túbulos renais, é regulada por unha secreción interna do lóbulo posterior da hipófise.
Outras funcións, non menos importantes, son as de participar en regulación do volume corporal de auga, da presión arterial -para o que segrega renina, unha encima que converte o angiotensinógeno en anxiotensina I-, da produción de hemoglobina grazas á produción de eritropoetina.
O aparato excretor é un conxunto de órganos encargados da eliminación dos residuos nitroxenados do metabolismo, coñecidos pola medicina como ouriños; que o conforman a urea e a creatinina. A súa arquitectura componse de estruturas que filtran os fluídos corporais (líquido celomático, hemolinfa, sangre). Nos invertebrados a unidade básica de filtración é o nefridio, mentres que nos vertebrados é a nefrona ou nefrón.Los riles son dous órganos que afectan a forma dun poroto, colocados no abdome a ambos os dous lados da columna vertebral. Áchanse aproximadamente á altura da última vértebra dorsal e das dúas primeiras lumbares. As últimas dúas costelas cobren a súa metade superior. Ten uns 10 a 12 centímetros de longo, uns 5 ou 6 centímetros de ancho e uns 2,5 a 3,5 centímetros de espesor. Pesan uns 150 gramos cada un. A súa cor é vermello castaño. Están separados da pel do dorso por varios músculos, e dos órganos do abdome polo peritoneo parietal. Hai unha capa de graxa que os rodea e os fixa, permitindo, non obstante, que se deslicen cara a abaixo en cada inspiración. O ril dereito é un pouco máis baixo que o esquerdo. Sobre o seu polo superior áchanse as cápsulas suprarrenais. O seu bordo interno é cóncavo e recibe o nome de hilio, pois chegan e saen por ese lugar a arteria renal e a vea renal. Áchase tamén alí a chamada pelve renal, que ten forma de embude e na cal desembocan os chamados cálices, que reciben cada un os ouriños dunha das pirámides renais
O máis importante do ril é o chamado nefrón, cuxo funcionamento, unha vez comprendido, nos explica o traballo do ril. Hai aproximadamente un millón de nefrones en cada ril. Cada nefrón áchase constituído polo chamado corpúsculo renal, ou de Malpighi, e do chamado túbulo urinífero, que ten diversas partes, cuxa explicación non cabe mencionar no presente traballo. Estes desembocan en canles colectoras, que levan os ouriños aos cálices e á pelve renal.
O corpúsculo renal ou de Malpighi contén un vaso capilar ramificado, que forma un nobelo que recibe o nome de glomérulo. O glomérulo recibe o sangue dun pequeno vaso chamado aferente, que lle trae sangue arterial procedente da arteria renal. O sangue sae do glomérulo por outro pequeno vaso chamado eferente. O sangue proveniente do vaso eferente, na súa maior parte irriga aos túbulos renais e vai dar despois e a vea renal, perdido xa o seu osíxeno, pero eliminadas tamén as substancias nocivas. Rodeando o glomérulo áchase a chamada cápsula de Bowman, que ten dúas capas que deixan entre si un espazo, espazo que comunica co comezo do túbulo renal. En realidade, a cápsula de Bowman é a extremidade ensanchada do túbulo renal que afunde ou invagina o glomérulo
A cantidade de sangue que pasa polo ril é de aproximadamente un litro por minuto, vale dicir que máis menos cada cinco minutos pasa todo o sangue polo ril. Ese sangue proveniente da arteria renal, ten unha presión do glomérulo de 75 mm de mercurio, a cal tende a filtrar o sangue. E aínda que hai elementos que tratan de contrarrestar a devandita filtración (presión osmótica do sangue, presión do tecido renal e dentro do tubo renal), filtran os glomérulos máis de 100 gr de líquido por minuto. Ese líquido contén todos os elementos solubles do plasma sanguíneo, salvo as proteínas. Iso daría unha enorme cantidade de ouriños que se se eliminase así farían que o organismo perdese xunto coas substancias que debe eliminar, outras que necesita. Para evitar isto, os túbulos renais reabsorben aproximadamente o 99% da auga que filtran os glomérulos e seleccionan as substancias que esa auga contén disoltas, reabsorbendo por completo algunhas como a glicosa, e deixando pasar parte doutras, como o sal. Outras non volven pasar polo sangue, como a creatina. A reabsorción de parte do filtrado a través do glomérulo polos túbulos renais, é regulada por unha secreción interna do lóbulo posterior da hipófise.
Estrutura do ril
Todo o ril está cuberto por unha cápsula de tecido conectivo colagenoso denso denominada como cápsula nefrótica, e sobre o seu bordo medial encóntrase unha incisura denominada hilio renal onde podemos apreciar a saída de estruturas vitais como a arteria e vea renais e o uréter.
Se se corta o ril paralelamente ás súas dúas caras, pódese observar que o parénquima (porción celular) está composto por dúas zonas de cor distinta, ás que se chamou medular, ou interna, e cortical, ou externa. Na medula aparecen unhas estriacións organizadas en forma piramidal. Estas pirámides son as denominadas pirámides de Malpighi (ou renais) que presentan un vértice orientado cara aos cálices (papilas).
Zona cortical ou codia: Situada na parte externa e é de cor vermella clara. A cortical, de cor máis amarelenta, presenta na súa parte máis externa pequenos puntitos vermellos que corresponden aos corpúsculos de Malpighi. A substancia cortical cobre a medular e enche tamén os espazos que deixan entre si as pirámides de Malpighi.
Zona medular: Ocupa a parte interna, a substancia medular, de cor vermello escuro, composta por 8 a 18 formacións triangulares (pirámides renais de Malpighi). A súa base está en contacto coa substancia cortical e o seu vértice, que presenta 15 a 20 pequenos orificios, áchase en comunicación cun cáliz renal, que leva os ouriños á pelve renal.
Nun corte lonxitudinal dun ril, pódense recoñecer tres partes:
A codia renal, presenta un aspecto avermellado escuro granulado e rodea completamente á medula renal enviando prolongacións denominadas columnas renais que se enxertan en toda a profundidade medular.
A medula renal, presenta o dobre de espesor que a codia e unhas estruturas de cor avermellada moi clara con forma de pirámides, denominadas pirámides renais, que se separan polas columnas renais.
As papilas renais, distribúense cada unha dentro dun cáliz menor en forma de embude, tomando en conta que cada ril humano posúe 8 a 18 pirámides renais, existindo tamén de 8 a 18 cálices menores, e de 2 a 3 cálices maiores.
Formación da orina
Formación dos ouriños
Os ouriños fórmanse basicamente a través de tres procesos que se desenvolven nos nefrones. Os tres procesos básicos de formación de ouriños son:
Filtración
É un proceso que permite o paso de líquido dende o glomérulo cara á cápsula de Bowman pola diferenza de presión sanguínea que hai entre ambas as dúas zonas.
O líquido que ingresa ao glomérulo ten unha composición química similar ao plasma sanguíneo, pero sen proteínas, as cales non logran atravesar os capilares glomerulares. Baixo condicións normais, a porción celular do sangue, é dicir, os glóbulos vermellos, os glóbulos brancos e as plaquetas, tampouco atravesan os glomérulos. A razón anatómica fundamental pola que se produce a filtración do plasma nos glomérulos débese, en primeiro lugar, á permeabilidade do capilar glomerular; e en segundo lugar, a que a arteríola eferente ten un diámetro lixeiramente menor ao da arteríola aferente, polo que se crean así no interior do glomerulo as presións necesarias para que se produza a filtración do plasma.
A través do índice de filtrado glomerular, é posible inferir que cada 24 horas se filtran, en ambos os dous riles, 180 litros aproximadamente. Os factores que inflúen na filtración glomerular son: fluxo sanguíneo e efecto das arteríolas aferente e eferente.
Reabsorción
Moitos dos compoñentes do plasma que son filtrados no glomérulo, regresan de novo ao sangue. É o proceso mediante o cal as substancias pasan dende o interior do túbulo renal cara aos capilares peritubulares, é dicir, cara ao sangue. Este proceso, permite a recuperación de auga, sales, azucres e aminoácidos que foron filtrados no glomérulo.
Formación dous ouriños
Os ouriños fórmanse basicamente a través de tres procesos que se desenvolven nos nefrones. Os tres procesos básicos de formación de ouriños son:
Filtración
É un proceso que permite ou paso de líquido dende ou glomérulo cara á cápsula de Bowman pola diferenza de presión sanguínea que hai entre ambas as dúas ás dúas zonas.
O líquido que ingresa ao glomérulo ten unha composición química similar ao plasma sanguíneo, pero sen proteínas, ás cales non logran atravesar vos capilares glomerulares. Baixo condicións normais, a porción celular do sangue, é dicir, vos glóbulos vermellos, vos glóbulos brancos e ás plaquetas, tampouco atravesan vos glomérulos. A razón anatómica fundamental pola que se produce a filtración do plasma nos glomérulos débese, en primeiro lugar, á permeabilidade do capilar glomerular; e en segundo lugar, a que a arteríola eferente ten un diámetro lixeiramente menor ao dá arteríola aferente, polo que se crean así non interior do glomerulo ás presións necesarias para que se produza a filtración do plasma.
A través do índice de filtrado glomerular, é posible inferir que cada 24 horas se filtran, en ambos os dous vos dous riles, 180 litros aproximadamente. Os factores que inflúen na filtración glomerular son: fluxo sanguíneo e efecto dás arteríolas aferente e eferente.
Reabsorción
Moitos dous compoñentes do plasma que é filtrado non glomérulo, regresan de novo ao sangue. É ou proceso mediante ou cal ás substancias pasan dende ou interior do túbulo renal cara aos capilares peritubulares, é dicir, cara ao sangue. Este proceso, permite a recuperación de auga, sales, azucres e aminoácidos que foron filtrados non glomérulo.
Os ouriños fórmanse basicamente a través de tres procesos que se desenvolven nos nefrones. Os tres procesos básicos de formación de ouriños son:
Filtración
É un proceso que permite o paso de líquido dende o glomérulo cara á cápsula de Bowman pola diferenza de presión sanguínea que hai entre ambas as dúas zonas.
O líquido que ingresa ao glomérulo ten unha composición química similar ao plasma sanguíneo, pero sen proteínas, as cales non logran atravesar os capilares glomerulares. Baixo condicións normais, a porción celular do sangue, é dicir, os glóbulos vermellos, os glóbulos brancos e as plaquetas, tampouco atravesan os glomérulos. A razón anatómica fundamental pola que se produce a filtración do plasma nos glomérulos débese, en primeiro lugar, á permeabilidade do capilar glomerular; e en segundo lugar, a que a arteríola eferente ten un diámetro lixeiramente menor ao da arteríola aferente, polo que se crean así no interior do glomerulo as presións necesarias para que se produza a filtración do plasma.
A través do índice de filtrado glomerular, é posible inferir que cada 24 horas se filtran, en ambos os dous riles, 180 litros aproximadamente. Os factores que inflúen na filtración glomerular son: fluxo sanguíneo e efecto das arteríolas aferente e eferente.
Reabsorción
Moitos dos compoñentes do plasma que son filtrados no glomérulo, regresan de novo ao sangue. É o proceso mediante o cal as substancias pasan dende o interior do túbulo renal cara aos capilares peritubulares, é dicir, cara ao sangue. Este proceso, permite a recuperación de auga, sales, azucres e aminoácidos que foron filtrados no glomérulo.
Formación dous ouriños
Os ouriños fórmanse basicamente a través de tres procesos que se desenvolven nos nefrones. Os tres procesos básicos de formación de ouriños son:
Filtración
É un proceso que permite ou paso de líquido dende ou glomérulo cara á cápsula de Bowman pola diferenza de presión sanguínea que hai entre ambas as dúas ás dúas zonas.
O líquido que ingresa ao glomérulo ten unha composición química similar ao plasma sanguíneo, pero sen proteínas, ás cales non logran atravesar vos capilares glomerulares. Baixo condicións normais, a porción celular do sangue, é dicir, vos glóbulos vermellos, vos glóbulos brancos e ás plaquetas, tampouco atravesan vos glomérulos. A razón anatómica fundamental pola que se produce a filtración do plasma nos glomérulos débese, en primeiro lugar, á permeabilidade do capilar glomerular; e en segundo lugar, a que a arteríola eferente ten un diámetro lixeiramente menor ao dá arteríola aferente, polo que se crean así non interior do glomerulo ás presións necesarias para que se produza a filtración do plasma.
A través do índice de filtrado glomerular, é posible inferir que cada 24 horas se filtran, en ambos os dous vos dous riles, 180 litros aproximadamente. Os factores que inflúen na filtración glomerular son: fluxo sanguíneo e efecto dás arteríolas aferente e eferente.
Reabsorción
Moitos dous compoñentes do plasma que é filtrado non glomérulo, regresan de novo ao sangue. É ou proceso mediante ou cal ás substancias pasan dende ou interior do túbulo renal cara aos capilares peritubulares, é dicir, cara ao sangue. Este proceso, permite a recuperación de auga, sales, azucres e aminoácidos que foron filtrados non glomérulo.
caracteristicas xerais
O aparato excretor é un conxunto de órganos encargado da eliminación dos residuos nitroxenados do metabolismo, coñecidos na medicina como ouriños; que o conforman a urea e a creatinina. A súa arquitectura componse de estruturas que filtran os fluídos corporais (líquido celomático, hemolinfa, sangre). Nos invertebrados a unidade básica de filtración é o nefridio, mentres que nos vertebrados é a nefrona ou nefrón. O aparato urinario humano componse, fundamentalmente, de dúas partes que son: Os órganos secretores: os riles, que producen os ouriños e desempeñan outras funcións. Os órganos excretores: uréteres, vexiga e uretra, que conducen os ouriños cara ao exterior.
Os riles posúen 10-20 cm de longo e 3 cm de grosor e pesan arredor duns 150 gramos.
Rodéanse dunha fina cápsula renal.
Están divididos en tres zonas diferentes: codia, medula e pelve.
Son de cor vermello escuro, situados a ambos os dous lados da columna vertebral.
Na parte superior de cada ril encóntranse as glándulas suprarrenais.
Os ouriños fabrícanse na codia exterior e a medula que envolve.
Na codia fíltrase o fluído que sae do sangue e na medula reabsórbense substancias dese fluído que son necesarias para o organismo.
Os condutos que se abren nos vértices das "pirámides" da medula, e que van dar á pelve, e recollen os ouriños restantes.
As chamadas "pirámides" son canles de forma aplanada e parecidos a un embude, que conducen os ouriños ao uréter, logo, a través deste conduto, os ouriños diríxense á vexiga.
O dereito é mais baixo que o esquerdo isto é debido ao fígado xa que se necesita un bo espazo para as palpitacións do corazón.
A vía excretora, que recolle os ouriños e a expulsa ao exterior está formada por un conxunto de condutos que son:
Os uréteres, que conducen os ouriños dende os riles á vexiga urinaria.
A vexiga urinaria, receptáculo onde se acumulan os ouriños.
A uretra, que permite a saída ao exterior dos ouriños contidos na vexiga.
jueves, 21 de febrero de 2013
Insuficiencia renal. - É a incapacidade dos riles para filtrar e depurar a
sangue. Como consecuencia desta alteración acumúlanse no organismo
produtos tóxicos que deberían ser eliminados ou, pola contra, elimínanse
substancias que deberían conservarse, como proteínas ou glóbulos vermellos. Cando a
insuficiencia renal é grave, recórrese ao ril artificial. Este aparato non cura ao
ril enfermo, simplemente substitúe as súas funcións. O proceso de filtrado ou
depuración que realiza o ril artificial coñécese co nome de diálise. Por
termo medio, este aparato logra purificar todo o sangue nun prazo aproximado de seis horas.
Cistite. - Inflamación da vexiga urinaria, normalmente debida a unha infección bacteriana orixinada na uretra, vaxina ou, en casos máis complicados, nos riles. A cistite tamén pode deberse á irritación causada polos depósitos cristalinos dos ouriños, ou a calquera condición ou anormalidade urolóxica que obstaculice o funcionamento normal da vexiga. Entre os síntomas pódense citar a micción dolorosa ou dificultosa, a necesidade urxente de mexar e, nalgúns casos, ouriños turbios ou con sangue. O tratamento consiste basicamente en tomar antibióticos, beber grandes cantidades de líquidos e inhibir a bacteria acidificando os ouriños (por exemplo, tomando infusións de follas de arando. teñen unha mellor recuperación. Outras formas poden rematar en nefrite crónica, a cual produce unha lesión progresiva e destrutiva do ril Nefrite. - Denominación común para os procesos inflamatorios do ril. Existen varias formas de nefrite. A aparición dalgunhas formas maniféstase por cansazo, perda de apetito, inflamación da cara, dor abdominal ou no costado, e diminución do volume de ouriños, que ademais é máis escura, do habitual. Outra característica principal é a presenza nos ouriños, no exame microscópico, de albumina (o que se denomina albuminuria). É moito máis frecuente na infancia e adolescencia que na idade adulta. As formas que son máis frecuentes en nenos, son tamén as de mellor prognóstico en xeral, as que Cálculos renais. - Son máis coñecidos como piedras no riñón . Pódense formar no ril ou na pelve renal por depósitos de cristais presentes na ouriños. Os cálculos poden producir hemorraxia, infección secundaria ou obstrución. Cando o seu tamaño é pequeno, tenden a descender polo uréter cara a a vexiga asociados cunha dor moi intensa. A dor cólica producida polos cálculos require tratamento con analxésicos potentes, e pode aparecer de forma súbita tras o exercicio muscular. Unha vez que o cálculo alcanza a vexiga, é posible que sexa expulsado polos ouriños de forma inadvertida, desaparecendo a dor. Se o cálculo é demasiado grande para ser expulsado, é necesario recorrer á cirurxía ou á litotripsia, procedemento que utiliza ondas de choque xeradas por un aparato localizado fóra do organismo, para desintegrar os cálculos A uremia. - É a intoxicación producida pola acumulación no sangue dos produtos de refugallo que adoitan ser eliminados polo ril. Aparece na fase final das enfermidades crónicas do ril. A xeneralización dos transplantes de ril supuxeron un grande avance para estes pacientes
Cistite. - Inflamación da vexiga urinaria, normalmente debida a unha infección bacteriana orixinada na uretra, vaxina ou, en casos máis complicados, nos riles. A cistite tamén pode deberse á irritación causada polos depósitos cristalinos dos ouriños, ou a calquera condición ou anormalidade urolóxica que obstaculice o funcionamento normal da vexiga. Entre os síntomas pódense citar a micción dolorosa ou dificultosa, a necesidade urxente de mexar e, nalgúns casos, ouriños turbios ou con sangue. O tratamento consiste basicamente en tomar antibióticos, beber grandes cantidades de líquidos e inhibir a bacteria acidificando os ouriños (por exemplo, tomando infusións de follas de arando. teñen unha mellor recuperación. Outras formas poden rematar en nefrite crónica, a cual produce unha lesión progresiva e destrutiva do ril Nefrite. - Denominación común para os procesos inflamatorios do ril. Existen varias formas de nefrite. A aparición dalgunhas formas maniféstase por cansazo, perda de apetito, inflamación da cara, dor abdominal ou no costado, e diminución do volume de ouriños, que ademais é máis escura, do habitual. Outra característica principal é a presenza nos ouriños, no exame microscópico, de albumina (o que se denomina albuminuria). É moito máis frecuente na infancia e adolescencia que na idade adulta. As formas que son máis frecuentes en nenos, son tamén as de mellor prognóstico en xeral, as que Cálculos renais. - Son máis coñecidos como piedras no riñón . Pódense formar no ril ou na pelve renal por depósitos de cristais presentes na ouriños. Os cálculos poden producir hemorraxia, infección secundaria ou obstrución. Cando o seu tamaño é pequeno, tenden a descender polo uréter cara a a vexiga asociados cunha dor moi intensa. A dor cólica producida polos cálculos require tratamento con analxésicos potentes, e pode aparecer de forma súbita tras o exercicio muscular. Unha vez que o cálculo alcanza a vexiga, é posible que sexa expulsado polos ouriños de forma inadvertida, desaparecendo a dor. Se o cálculo é demasiado grande para ser expulsado, é necesario recorrer á cirurxía ou á litotripsia, procedemento que utiliza ondas de choque xeradas por un aparato localizado fóra do organismo, para desintegrar os cálculos A uremia. - É a intoxicación producida pola acumulación no sangue dos produtos de refugallo que adoitan ser eliminados polo ril. Aparece na fase final das enfermidades crónicas do ril. A xeneralización dos transplantes de ril supuxeron un grande avance para estes pacientes
ALGUNHAS ENFERMIDADES DO APARATO URINARIO.
ALGUNHAS ENFERMIDADES DO APARATO URINARIO. -
- A especialidade médica que estuda o aparato urinario chámase uroloxía e
o médico especialista é o urólogo
Mexar moito ou pouco pode ser indicador dalgunha alteracion renal. En condicións normais, a cantidade de ouriños depende da cantidade de auga que inxerimos, do noso metabolismo, actividade física e masa corporal. As infeccións urinarias son procesos infecciosos das vías urinarias que producen inflamacións da uretra (uretrite), a vexiga (cistite) ou os riles (pielonefrite).
Uretrite
Artigo principal: Uretrite.
Consiste na inflamación das paredes da uretra debido a unha infección bacteriana ou a substancias químicas que ocasionan un estreitamento do conduto uretral. A dieta con pouca inxestión de líquidos e a deshidratación en días calorosos, que produce uns ouriños concentrados, favorecen esta inflamación.
Cistite
Artigo principal: Cistite.
É a inflamación aguda ou crónica da vexiga urinaria, con infección ou sen ela. Pode ter distintas causas. Os síntomas máis frecuentes son: aumento da frecuencia das miccións, presenza de turbidez dos ouriños. A causa máis frecuente de cistite é a infección por bacterias gram negativas. Para que un xerme produza cistite, primeiro debe de colonizar os ouriños da vexiga (bacteriuria) e posteriormente producir unha resposta inflamatoria na mucosa vesical. A esta forma de cistite denomínaselle cistite bacteriana aguda. Afecta a persoas de todas as idades, aínda que sobre todo a mulleres en idade fértil ou a anciáns de ambos os dous sexos. Outra forma de cistite é a cistite tuberculosa (producida no contexto dunha infección tuberculosa do aparato urinario), a cistite química (causada por efectos tóxicos directos dalgunhas substancias sobre a mucosa vesical, por exemplo a ciclofosfamida), a cistite glandular (unha metaplasia epitelial con potencialidade premaligna) ou a cistite intersticial (unha enfermidade funcional crónica que cursa con dor pélvica, urxencia e frecuencia miccional)
Mexar moito ou pouco pode ser indicador dalgunha alteracion renal. En condicións normais, a cantidade de ouriños depende da cantidade de auga que inxerimos, do noso metabolismo, actividade física e masa corporal. As infeccións urinarias son procesos infecciosos das vías urinarias que producen inflamacións da uretra (uretrite), a vexiga (cistite) ou os riles (pielonefrite).
Uretrite
Artigo principal: Uretrite.
Consiste na inflamación das paredes da uretra debido a unha infección bacteriana ou a substancias químicas que ocasionan un estreitamento do conduto uretral. A dieta con pouca inxestión de líquidos e a deshidratación en días calorosos, que produce uns ouriños concentrados, favorecen esta inflamación.
Cistite
Artigo principal: Cistite.
É a inflamación aguda ou crónica da vexiga urinaria, con infección ou sen ela. Pode ter distintas causas. Os síntomas máis frecuentes son: aumento da frecuencia das miccións, presenza de turbidez dos ouriños. A causa máis frecuente de cistite é a infección por bacterias gram negativas. Para que un xerme produza cistite, primeiro debe de colonizar os ouriños da vexiga (bacteriuria) e posteriormente producir unha resposta inflamatoria na mucosa vesical. A esta forma de cistite denomínaselle cistite bacteriana aguda. Afecta a persoas de todas as idades, aínda que sobre todo a mulleres en idade fértil ou a anciáns de ambos os dous sexos. Outra forma de cistite é a cistite tuberculosa (producida no contexto dunha infección tuberculosa do aparato urinario), a cistite química (causada por efectos tóxicos directos dalgunhas substancias sobre a mucosa vesical, por exemplo a ciclofosfamida), a cistite glandular (unha metaplasia epitelial con potencialidade premaligna) ou a cistite intersticial (unha enfermidade funcional crónica que cursa con dor pélvica, urxencia e frecuencia miccional)
Os Ouriños e a Micción
OS OURIÑOS E A MICCIÓN. -
Os ouriños son un líquido de cor amarela clara que está composto por auga e
outros elementos. O máis importante destes elementos é a urea. Os ouriños se
produce continuamente no ril e chega á vexiga intermitentemente, debido a
os movementos dos uréteres. Unhas válvulas impiden o retroceso dos ouriños
dende a vexiga aos uréteres.
Cando a vexiga está chea, orixínanse impulsos nerviosos que producen o
desexo consciente de mexar e de forma voluntaria abre o esfínter externo dando
saída aos ouriños (micción).
A cantidade de ouriños que un adulto normal elimina, por termo medio, cada24 horas, é de 1,5 litros (un litro e medio). Este volume varía coa cantidade de
líquido e alimento inxerido así como coas perdas por vómitos ou a través da
pel pola sudación.
Os ouriños están compostos de: 95% de auga, 2% de sales minerais, cloruros,
fosfatos, sulfatos, sales amoniacais, 3% de substancias orgánicas, urea, ácido úrico,
ácido hipúrico e creatinina.
AS Glándulas Sudoríparas
AS GLÁNDULAS SUDORÍPARAS. -
As glándulas sudoríparas son as encargadas de excretar a suor. A suor
contén auga, sales minerais e un pouco de urea. Non obstante, a misión excretora
das glándulas é secundaria.
A súa principal función é a de regular a temperatura corporal mediante a
evaporación da auga expulsada. Nalgúns momentos pódese perder ata 1 litro
de auga por hora.
As glándulas sudoríparas están repartidas por toda a pel, pero son máis
numerosas na cabeza, axilas e palmas das mans.
Son glándulas de secreción externa, compostas por un conxunto de túbulos apelotonados, situados na derme, e un tubo excretor que atravesa a epiderme e desemboca no exterior por un poro da pel. A substancia excretada polas glándulas sudoríparas, denomínase suor, e componse de auga (99%), sales minerais (0,6%, sendo o cloruro de sodio a máis abundante) e substancias orgánicas (como a urea, a creatinina e diversos sales de ácido úrico, que compoñen un 0,4% da suor).
A suor, ten dúas funcións:
Contribuír á excreción do exceso de cloruro de sodio e urea. Ademais, contribúe a eliminar substancias tóxicas como o alcohol etílico ou os residuos de antibióticos que poida estar a tomar unha persoa.
Regular a temperatura corporal, e así impedir que se eleve demasiado.
A excreción da suor depende da temperatura ambiental, do exercicio muscular e mesmo do propio funcionamento do ril. En ambientes cálidos e cunha actividade física alta, auméntase a produción de suor. Pola contra, en ambientes fríos e unha actividade física baixa, a produción da suor é mínima.
Son glándulas de secreción externa, compostas por un conxunto de túbulos apelotonados, situados na derme, e un tubo excretor que atravesa a epiderme e desemboca no exterior por un poro da pel. A substancia excretada polas glándulas sudoríparas, denomínase suor, e componse de auga (99%), sales minerais (0,6%, sendo o cloruro de sodio a máis abundante) e substancias orgánicas (como a urea, a creatinina e diversos sales de ácido úrico, que compoñen un 0,4% da suor).
A suor, ten dúas funcións:
Contribuír á excreción do exceso de cloruro de sodio e urea. Ademais, contribúe a eliminar substancias tóxicas como o alcohol etílico ou os residuos de antibióticos que poida estar a tomar unha persoa.
Regular a temperatura corporal, e así impedir que se eleve demasiado.
A excreción da suor depende da temperatura ambiental, do exercicio muscular e mesmo do propio funcionamento do ril. En ambientes cálidos e cunha actividade física alta, auméntase a produción de suor. Pola contra, en ambientes fríos e unha actividade física baixa, a produción da suor é mínima.
A Uretra
A URETRA
A uretra é o conduto a través do cal se eliminan os ouriños cara ao exterior.
É un tubo que parte da zona inferior da vexiga e posúe no seu comezo dous
esfínteres ou válvulas musculares que controlan o paso dos ouriños.
A uretra é diferente en cada sexo, xa que no varón intervén na
función reprodutora. A uretra feminina ten unha lonxitude de 3 a 4 cm e vai dende
a base da vexiga ao exterior, rematando entre os dous labios menores, diante de
a abertura vaxinal. Na uretra masculina, de 17 a 20 cm de lonxitude, distínguense
tres partes: porción pélvica, rodeada pola próstata; porción membranosa e porción
esponxosa. Esta última corresponde ao pene
A uretra é o conduto altamente sistematizado que transporta e permite a saída ao exterior dos ouriños contidos na vexiga, onde é expulsada mediante un proceso chamado micción. Difire considerablemente en ambos os dous sexos. Na muller é unha simple canle de 3 a 4 cm. de longo, algo máis estreito en ambas as dúas extremidades que no resto do seu traxecto. É case vertical e áchase por diante da vaxina, abríndose na vulva por diante do orificio vaxinal.
No home a uretra mide de 18 a 20 cm. de lonxitude, e na muller 6 cm. É de calibre irregular, presentando partes ensanchadas e outras estreitadas. Ademais non é recta senón que presenta certos ángulos. Ten moitos segmentos: uretra prostática (parte que pasa pola próstata), uretra membranosa e uretra esponxosa, é dicir, a rodeada polo corpo esponxoso, a que á súa vez pode subdividirse en varios segmentos. Remata nun esfínter. No home é bifuncional porque serve para o sistema excretor e reprodutor.
Dende o punto de vista das súas enfermidades a uretra pode dividirse en dous segmentos: a uretra anterior e a uretra posterior, separados por un esfínter de músculo estriado, situado a uns 3,5 cm. da vexiga.
As hemorraxias ou secrecións que se producen na primeira, saen ao exterior e as que se producen na segunda, poden envorcarse na vexiga. A inflamación de cada un destes sectores produce tamén síntomas distintos. Na uretra desembocan diversas glándulas nas que poden acantoarse unha infección da uretra
A uretra é o conduto altamente sistematizado que transporta e permite a saída ao exterior dos ouriños contidos na vexiga, onde é expulsada mediante un proceso chamado micción. Difire considerablemente en ambos os dous sexos. Na muller é unha simple canle de 3 a 4 cm. de longo, algo máis estreito en ambas as dúas extremidades que no resto do seu traxecto. É case vertical e áchase por diante da vaxina, abríndose na vulva por diante do orificio vaxinal.
No home a uretra mide de 18 a 20 cm. de lonxitude, e na muller 6 cm. É de calibre irregular, presentando partes ensanchadas e outras estreitadas. Ademais non é recta senón que presenta certos ángulos. Ten moitos segmentos: uretra prostática (parte que pasa pola próstata), uretra membranosa e uretra esponxosa, é dicir, a rodeada polo corpo esponxoso, a que á súa vez pode subdividirse en varios segmentos. Remata nun esfínter. No home é bifuncional porque serve para o sistema excretor e reprodutor.
Dende o punto de vista das súas enfermidades a uretra pode dividirse en dous segmentos: a uretra anterior e a uretra posterior, separados por un esfínter de músculo estriado, situado a uns 3,5 cm. da vexiga.
As hemorraxias ou secrecións que se producen na primeira, saen ao exterior e as que se producen na segunda, poden envorcarse na vexiga. A inflamación de cada un destes sectores produce tamén síntomas distintos. Na uretra desembocan diversas glándulas nas que poden acantoarse unha infección da uretra
A Vexiga
A vexiga é o órgano principal do sistema excretor, é un órgano oco situado na parte inferior do abdome e superior da pelve, destinada a conter os ouriños que chegan dos riles a través dos uréteres. A vexiga é unha bolsa composta por músculos se encarga de que almacenar os ouriños e liberala. Cando está baleira, as súas paredes superior e inferior póñense en contacto, tomando unha forma ovoidea cando está chea. A súa capacidade é duns 700-800 mL. O seu interior está revestido dunha mucosa cun epitelio poliestratificado pavimentoso, impermeable aos ouriños. A súa parede contén un músculo liso, que contraéndose e coa axuda da contracción dos músculos abdominais, produce a evacuación da vexiga a través da uretra. A isto chámase micción. A parte da vexiga que comunica coa uretra está provista dun músculo circular ou esfínter, que impide normalmente a saída involuntaria dos ouriños. Ademais destas fibras lisas hai outras estriadas que axudan a reter voluntariamente os ouriños.
Recibe os ouriños polos uréteres, que se abren na parte traseira da vexiga, cando está baleira a vexiga pode ser case igual de pequena que toma o tamaño dunha ameixa, cando se enche, non obstante pode chegar a ter o tamaño dun pomelo. Ten unha gran capacidade de ampliarse, tanto que aínda que poida conter entre 200 a 400 ml aproximadamente antes dos cales unha persoa note a sensación de mexar.
Na base, a vexiga ábrese á uretra, tubo que leva os ouriños ao exterior, a apertura e peche desta é controlada polo esfínter. Esta é a última fase do sistema excretor
Os Uréteres
OS URÉTERES. -
Os uréteres son dous longos tubos que van dende a pelve renal ata a vexiga
urinaria. Están constituídos por fibra muscular lisa, e epitelio mucoso e
terminacións nerviosas. Son estas as que regulan o funcionamento ao ordenar
contraccións que impulsan os ouriños de forma continua e a fan penetrar na vexiga. Os uréteres teñen terminacións moi sensibles á dor, de modo que
cando se obstrúen, como acontece nos cólicos nefríticos, prodúcense fortes dores
Os uréteres son dous condutos ou tubos duns 21 a 30 cm. de longo, e uns 3 ou 4 milímetros de diámetro, bastante delgados, que levan os ouriños dende os riles na pelve renal á vexiga, en cuxa base desembocan formando os chamados meatos ureterales, cuxa disposición en válvula permite aos ouriños pasar gota a gota do uréter á vexiga, pero non viceversa. O seu interior está revestido dun epitelio e a súa parede contén músculo liso.
Os uréteres son dous condutos ou tubos duns 21 a 30 cm. de longo, e uns 3 ou 4 milímetros de diámetro, bastante delgados, que levan os ouriños dende os riles na pelve renal á vexiga, en cuxa base desembocan formando os chamados meatos ureterales, cuxa disposición en válvula permite aos ouriños pasar gota a gota do uréter á vexiga, pero non viceversa. O seu interior está revestido dun epitelio e a súa parede contén músculo liso.
Os Riles
Os riles son responsables de eliminar os refugallos do corpo, regular o equilibrio electrolítico e estimular a produción de glóbulos vermellos.
Definición do aparato urinario
O sistema urinario humano é un
conxunto de órganos encargados da produción de ouriños mediante a cal
se eliminan os refugallos nitroxenados do metabolismo (urea, creatinina e ácido úrico), e da osmorregulación. A súa arquitectura componse de estruturas que filtran os fluídos corporais (líquido celomático, hemolinfa, sangre). Nos invertebrados a unidade básica de filtración é o nefridio, mentres que nos vertebrados é a nefrona ou nefrón. O aparato urinario humano componse, fundamentalmente, de dúas partes que son:
Os órganos secretores: os riles, que producen os ouriños e desempeñan outras funcións.
A vía excretora, que recolle os ouriños e a expulsa ao exterior.
Está formado por un conxunto de condutos que son:
Os uréteres, que conducen os ouriños dende os riles á vexiga urinaria.
A vexiga urinaria,Es unha bolsa muscular e eslastica na que se acumulan os ouriños antes de ser expulsada ao exterior. No extremo inferior ten un musculo circular chamado esfinter, que se abre e pecha para controlar a miccion (o acto de mexar).
A uretra,es un conduto que transporta os ouriños dende a vexiga ata o exterior. Na súa parte inferior presenta o esfinter uretral, polo que se pode resistir en desexo de mexar. A saída dos ouriños ao exterior prodúcese polo reflexo de miccion.
Os refugallos para poder chegar ata os riles (que son os órganos encargados de subtraer os refugallos ou substancias innecesarias), é necesario un proceso chamado nutrición, o cal é necesario para adquirir enerxía. Os nutrientes vanse directo ao sangue, a cal realiza o intercambio gasoso por medio dos pulmóns.
Os refugallos son levados pola arteria renal ata os riles, os cales se encargan de crear os ouriños, con axuda das nefronas.
Despois de crear os ouriños, o sangue en bo estado é comprimido nas nefronas na súa parte superior, as cales transportan o sangue en bo estado por medio da vea renal de novo ao corazón e pulmóns para osixenala.
Histoanatomía do aparato urinario
A parte inicial e de maior importancia que se encarga da filtración de tecidos e certos fluídos, así como a eliminación de toxinas son os riles, órganos con forma de feixón, situados no retroperitoneo sobre a parede abdominal posterior.Estos envorcan o seu contido nun receptáculo chamado vexiga, por medio dun tubo chamado uréter. A vexiga, á súa vez evacúa o seu contido ao exterior por medio dun conduto chamado uretra.
Os órganos secretores: os riles, que producen os ouriños e desempeñan outras funcións.
A vía excretora, que recolle os ouriños e a expulsa ao exterior.
Está formado por un conxunto de condutos que son:
Os uréteres, que conducen os ouriños dende os riles á vexiga urinaria.
A vexiga urinaria,Es unha bolsa muscular e eslastica na que se acumulan os ouriños antes de ser expulsada ao exterior. No extremo inferior ten un musculo circular chamado esfinter, que se abre e pecha para controlar a miccion (o acto de mexar).
A uretra,es un conduto que transporta os ouriños dende a vexiga ata o exterior. Na súa parte inferior presenta o esfinter uretral, polo que se pode resistir en desexo de mexar. A saída dos ouriños ao exterior prodúcese polo reflexo de miccion.
Os refugallos para poder chegar ata os riles (que son os órganos encargados de subtraer os refugallos ou substancias innecesarias), é necesario un proceso chamado nutrición, o cal é necesario para adquirir enerxía. Os nutrientes vanse directo ao sangue, a cal realiza o intercambio gasoso por medio dos pulmóns.
Os refugallos son levados pola arteria renal ata os riles, os cales se encargan de crear os ouriños, con axuda das nefronas.
Despois de crear os ouriños, o sangue en bo estado é comprimido nas nefronas na súa parte superior, as cales transportan o sangue en bo estado por medio da vea renal de novo ao corazón e pulmóns para osixenala.
Histoanatomía do aparato urinario
A parte inicial e de maior importancia que se encarga da filtración de tecidos e certos fluídos, así como a eliminación de toxinas son os riles, órganos con forma de feixón, situados no retroperitoneo sobre a parede abdominal posterior.Estos envorcan o seu contido nun receptáculo chamado vexiga, por medio dun tubo chamado uréter. A vexiga, á súa vez evacúa o seu contido ao exterior por medio dun conduto chamado uretra.
lunes, 18 de febrero de 2013
viernes, 15 de febrero de 2013
jueves, 14 de febrero de 2013
Respuestas del examen
1 Por que tubo vai o birlo alimenticio ata o estómago?
A )pola traquea
B) Polo esófago C) Polo píloro D)
Polo duodeno E) Polo quimo
2 Que "para a
medio dixerir se forma no estómago? a) El píloro b) El birlo
alimenticio c ) La encima dixestiva d) El xugo gástrico e) O quimo
3 Que nome recibe a primeira parte do intestino delgado?
Escríbeo e comproba o resultado a)Duodeno
b) Peristaltismo c) Colon d)Xugo intestinal e)Píloro
4Onde é vertido o xugo pancreático? 1 Es vertedura á
vesícula biliar 2E Avertedura ao3 É vertido ao duodeno 4 É vertedura ao
fígado 5 e vertido ao pancreas
5 dixestión finaliza no estómago? 1 Non. No estómago
acontece unha parte da dixestión, pero esta remata de facerse no intestino 2
Si, o estómago é o único órgano encargado de dixerir 3 Depende, ás veces si, ás veces non 4 Si, porque cando o quimo sae
do estómago xa se realizou todo o proceso dixestivo
6 Que son as encimas
dixestivas do xugo gástrico? 1 son substancias do alimento2 Son substancias producidas polas glándulas
gástricas para dixerir 3 Son células que dixiren o birlo alimenticio 4 Son
a suma do xugo pancreático e o líquido biliar
7 Como se forma o quimo? 1 pola acción do fígado 2
pola acción da bile ou líquido biliar 3 Pola acción do xugo gástrico e os
movementos do estómago 4
pola acción do xugo pancreático e os movementos do estómago 5 Se forma
no estomago
8 cal é a función do intestino Groso
O intestino groso continua absorbendo auga e nutrientes doa alimentos e
serve como área de almacenamento.
9 cal é a función do
intestino delgado?
A súa principal función é a absorción dos
nutrientes necesarios
Para o Corpo humano
examen salwa
1-As grasas se digieren en el:
.....................
2 Consiste no paso de nutrientes den de o intestino delgado ao sangue e á linfa
.......................
3 A bilis e producida polo
.................
4 –Producen a saliva
..........................
5-Separa as vías respiratorias das vías alimentarías permitido que ambos procesos teñan lugar á vez.
........................
6- Lugar ondee se absorbe a auga das feces.
.....................
7-E orificio de Saida do estómago
.....................
8- cantos dentes tes en total, indica como se chaman e que función teñen :
.....................
9- Leva a bile dende a vesícula biliar ata o duodeno.
...........................
10- conducto situado detrás da traquea
...............................
martes, 29 de enero de 2013
Suscribirse a:
Entradas (Atom)